دادگان

dadgan — Tue, 21 Oct 2008 20:30:18 GMT

کلیه کامنتها و دستنوشته های خارج از این وبلاگ،که به نام مدیر وبسایت دادگان،مبنی بر بی حرمتی به پاره ای عقاید،توهین به اشخاص و یا ترویج اندیشه های خاص،نوشته شده است،فاقد اعتبار قانونی است؛همچنین بیان گفتمانهای فلسفی و یا سیاسی موجود در وبسایت،الزاما به منزله تأیید نمی باشد و کامنتهای موجود،صرفا مبین نظرات مراجعه کنندگان است.

بررسی حقوقی قضیۀ حمدان علیه رامسفلد

dadgan — Tue, 21 Oct 2008 20:29:18 GMT

بررسی حقوقی قضیۀ حمدان علیه رامسفلد

چکیده

دیوان عالی ایالات متحده،حکم داد که دستور نظامی پرزیدنت بوش در مورد بازداشت،تحقیق و محاکمۀ غیرنظامیان خاص در جنگ علیه تروریسم،از اختیار خویش،تجاوز کرده است.دیوان،رأی داد که کنگره،هنگامی که قانون رفتار با بازداشت شده را در سال 2005 تصویب کرد،به صلاحیت دیوان در مورد استماع ادعای حمدان علیه رامسفلد،تصریح نکرده و صلاحیت دیوان را تنها به دادخواستهای بازداشت شدگان گوانتانامو،مبنی بر آن که آیا بازداشت آنها مطابق قانون صورت گرفته است یا خیر،محدود کرده است.اگرچه دیوان،اختیار رئیس جمهور را به منظور نگهداشتن زندانی به عنوان یک رزمندۀ دشمن در طول مخاصمات به چالش نطلبیده است،حکم می دهد که دادگاههای نظامی،برآن گشته اند که بازداشت شدگان را به دلیل نقض قانون جنگ،که با قانون متحدالشکل عدالت نظامی یا قانون جنگ،مطابق نیست و آن گونه که در قانون متحدالشکل عدالت نظامی مندرج گشته است و در مادۀ 3 مشترک کنوانسیونهای ژنو نیز درج شده است و دادگاه آن ها را به مخاصم مسلحانه قابل اعمال دانسته است،محاکمه کنند.سه قاضیی که رأی مخالف دادند،استدلال کردند که تصمیم مزبور،از توانایی رئیس جمهور برای مبارزه با تروریسم خواهد کاست.اکثریت این امکان را مفتوح گذاشتند که صرف نظر از قانون متحدالشکل عدالت نظامی،یک لایحۀ جدید،تحت عنوان اس.3614،مسأله را مورد بررسی قرار داده است.

واژگان کلیدی:حمدان،رامسفلد،دیوان عالی فدرال،دستور نظامی پرزیدنت بوش،قانون متحدالشکل عدالت نظامی

تأملاتی بر کنفوسیانیسم-بخش نخست

dadgan — Thu, 21 Aug 2008 20:29:18 GMT

تأملاتی بر کنفوسیانیسم-بخش نخست

چکیده

کنفوسیانیسم،سیستم کهن اخلاقی و فلسفی چین است که ریشه در آموزه های فیلسوف قدیمی چین،کنفوسیوس(479ق.م.-551ق.م.) دارد و تأثیری عمیق بر فرهنگ و تاریخ آسیای شرقی نهاده است.

دکترین مزبور،تا قرن بیستم میلادی،به مدت دوهزار سال،جریان عمدۀ سنتگرای چینی باقی ماند؛تا آن که سرانجام،در طی انقلاب فرهنگی چین در زمان مائو،به شدت سرکوب گشت.از پایان انقلاب فرهنگی تاکنون،کنفوسیانیسم،در چین برّی،مجدداً احیا گشته،بحث دربارۀ آن،به گونه ای ناگهانی فزونی یافته است.

کنفوسیانیسم،آن گونه که در قرون 19 و 20 میلادی،تدریس گشته است،نخست از مکتب نوکنفوسیوسی ژوکسی که انرژی جدیدی به کنفوسیانیسم کهن بخشید،نشأت می گیرد.نوکنفوسیانیسم،ترکیبی از اندیشه های بودیستی و دائوئیستی،به همراه اعتقادات موجود کنفوسیوسی است که متافیزیکی پیچیده تر از آن چه که در کنفوسیانیسم کهن موجود بوده است،ایجاد کرده است؛هرچند که با بودیسم و دائوئیسم،مغایر است.

برخلاف فیلسوفان اروپایی و امریکایی،کنفوسیوس،برای مجاب ساختن مستمعان خویش،بر استدلال قیاسی اتکا نکرده،در عوض،از گونه هایی از خطابه،نظیر قیاس و ایجاز برای بیان عقاید خویش،بهره جسته است.

شخصیتهای نخستین بزرگ کنفوسیوسی،نظیر منسیوس و کسون زی،کنفوسیانیسم را به یک دکترین اخلاقی و سیاسی،توسعه داده اند.اخلاق مبتنی بر دکترین ایده آلیستی منسیوس بر ابتنای این ادعاست که طبیعت انسان،خیر است.بر خلاف کسون زی که برآن است طبیعت انسان،شر است و باید تعلیم بیند.برخی مریدان کسون زی،نظیر هان فیزی و لی سی،طرفداران مکتب قانون شدند که نوعی از توتالیتاریسم اولیۀ مبتنی بر قانون و کاملاً متمایز از کنفوسیانیسم مبتنی بر فضیلت است.

کنفوسیوس استدلال می کند که به موجب قانون،مقامات خارجی،مجازات را پس از اقدامات غیرقانونی،اجرا خواهند کرد؛سپس مردم به گونه ای عام،بدون آن که دلایل آن ((بایدها)) را درک کنند،به خوبی رفتار خواهند کرد.این در حالی است که با ((مراسم))،الگوهای رفتاری،درونی می گردند و پیش از آن که اقداماتی تحقق یابند از نفوذ خویش،بهره می جویند.

واژگان کلیدی:کنفوسیانیسم،کنفوسیوس،مراسم،مرسوم،نوکنفوسیانیسم.

مفهوم روح در فلسفۀ هگل

dadgan — Mon, 21 Jul 2008 20:29:18 GMT

مفهوم روح در فلسفۀ هگل

چکیده

واژۀ آلمانی Geist به معنای روح،از نظر واجریشه شناسی،مربوط به واژۀ ghost به معنای روح،در زبان بریتانیایی است؛اما گسترۀ معنایی آن،به گونه ای تنگاتنگ،مرتبط با واژۀ بریتانیایی spirit به معنای روح است.این واژه دارای دامنه ای گسترده از مفاهیم از جمله جنبۀ معنوی و غیرمادی انسان،ذهن و خرد یک فرد،رویکرد ذهنی یک دوران و مفهوم یک نص است.

در فلسفۀ هگل،در معنای عام،روح،درمقایسه با طبیعت و مثال منطقی،بر ذهن بشری و فراورده های آن،دلالت می کند.در مــــعـــنــــایــــی مــــضـــیـــقـــتـــر،روح،((روح ذهـــنــــی)) اســـت کـــه تـــمـــامـــی حــــیــــات روانـــشــــنــــــاســـــــانــــۀ فــــــردی را پــــوشــــش مـــــی دهــــد و از ((جـــان طــبـــیــعــی)) تا ((اندیشیدن)) و ((اراده)) گسترش می یابد.((روح عینی))،روح مشترک یک گروه اجتماعی است که در عرفها،قوانین و نهادها(حق)،تجسد یافته است.((روح مطلق))،دربرگیرندۀ هنر،دین و فلسفه و همنهاد روح عینی و ذهنی است.برابر با اندیشه های هگل،روح جهانی،روحی است که خود را در تاریخ،آشکار می کند.تاریخ،بدان روی که برآمدن و برافتادن ملل،تحت حکومت یک روح واحد است،توسعه ای منسجم و عقلی است.واژۀ روح یک ملت،متضمن مشارکت ملت در روح جهانی است و از آن جا که به صورت جمعی تحقق می یابد،به آسانی بیشتری از نظر تاریخی،نسبی و گذرا دانسته می شود.روح جهانی،خود را در ملتی ویژه،محقق می گرداند؛روح آن را به سوی کمال،توسعه می دهد،سپس از آن،عقب می نشیند و به سوی ملتی دیگر می گردد.هگل همچنین از روح زمانه سخن می گوید که وضعیت فکری،زندگی اجتماعی و فراورده های فرهنگی یک دوران،به ویژه در درون یک ملت است.آخرین معنای روح در فلسفۀ هگل،روح القدس در آیین مسیحیت است که خودآگاهی خداوند است.

هگل موارد فوق را به عنوان مراحل مرتبط سیستماتیک در توسعۀ یک روح می نگرد.بدین روی،روح متضمن هیچ اسطقس اساسی،به جز کردوکار ناب نبوده،توسط مراحلی و به گونه ای پیاپی،به صورتهای متعالیتر،توسعه می یابد و هر آن چه که جز خویش است-طبیعت و مراحل پایینتر روح را-به گونه ای ادراکی و عملی،کنترل می کند و خود را در آنها،محقق می گرداند.گاه توسعۀ روح،به عنوان امری منطقی و غیرزمانی و گاه،امری تاریخی دانسته می شود.

واژگان کلیدی:روح،هگل،روح ذهنی،روح عینی،روح مطلق.

متن کامل پیشنویس مسؤولیت کشورها دربرابر اعمال متخلفانۀ بین المللی،مصوب 2001

dadgan — Fri, 20 Jun 2008 20:29:18 GMT

متن کامل پیشنویس مسؤولیت کشورها دربرابر اعمال متخلفانۀ بین المللی،مصوب 2001 کمیسیون حقوق بین الملل

ترجمه از متن انگلیسی:امیرعباس امیرشکاری

چکیده

پس از سالها جنجال بر سر تصویب طرح مسؤولیت بین المللی کشورها،کمیسیون حقوق بین الملل،در نهایت موفق به تصویب طرحی 59 ماده ای درباب مسؤولیت بین المللی کشورها،دربرابر اعمال متخلفانۀ بین المللی شد.کمیسیون،ضمن گرایش بیشتر به تئوری خطر،در انتساب مسؤولیت،بر خلاف رفتار جنبشهای شورشی،رفتار انجام شده در غیاب مقامات رسمی،رفتار هدایت شده از جانب یک کشور و رفتار ارگانهای یک کشور را حتی در صورت تجاوز از اختیار،علی الأصول بدان کشور،منتسب دانسته است.هنگامی که عمل کشوری،با تعهد آن،مطابق نبوده،اقدام مزبور بدان کشور منتسب باشد،کشور،مسؤول است.کشوری که به کشور دیگر،در ارتکاب یک عمل متخلفانۀ بین المللی،معاونت یا مساعدت کند،به دلیل ارتکاب چنین امری،به همراه کشور اخیر از نظر بین المللی مسؤول است.کشوری که کشور دیگر را به ارتکاب عملی مجبور می سازد،از نظر بین المللی در برابر آن عمل،مسؤول است.در این طرح،رضایت،دفاع مشروع،اقدامات متقابل،فورس ماژور،اضطرار و ضرورت از کیفیات مانع متخلفانه بودن عمل بین المللی دانسته شده،کشور مسؤول،قادر نخواهد بود به عنوان توجیهی برای قصور در مطابقت با تعهداتش،بر مقررات قانون داخلی خود اتکا کند.

طرح حاضر،اعادۀ وضعیت به حالت سابق،خسارت،رضایت و اعطای منفعت را از اشکال جبران خسارت دانسته است.یک کشور زیاندیده،علی الأصول می تواند تنها اقدامات متقابل را علیه کشوری که دربرابر یک عمل متخلفانه مسؤول است،به منظور واداشتن آن کشور به موافقت با تعهداتش،اتخاذ کند.قوانین خاص و منشور ملل متحد،بر مقررات طرح مسؤولیت،مقدمند.

واژگان کلیدی:مسؤولیت کشورها،کمیسیون حقوق بین الملل،عمل متخلفانۀ بین المللی،جبران خسارت،اقدامات متقابل.

جستاری در تمدن باستانی جیرفت

dadgan — Tue, 20 May 2008 20:29:18 GMT

جستاری در تمدن باستانی جیرفت

چکیده

اهمیت تمدن جیرفت،نخستین بار توسط پرفسور یوسف مجیدزاده در سال 2003 میلادی،خاطرنشان گشت.برخی بر آنند که جیرفت،در نیمۀ هزارۀ سوم پیش از میلاد،پل ارتباطی تمدن ایلام در باختر و تمدن درۀ سند در خاور،بوده است.گروهی براین باورند که ویرانه های جیرفت،خرابه های پادشاهی مفقود آراتا و بسیاری دیگر برآنند که ویرانه های دولت-شهر مارهاشی است.تمدن مزبور،به ویژه با توجه به آثار به دست آمده در تپه یحیی،دارای صنعت کوزه گری بسیار پیشرفته و مرکز ترابری بازرگانان بوده است.برخی باستانشناسان،به رغم تأیید قدمت منطقۀ مزبور،انتقاد می کنند که حفاران،بیش از اقدام آکادمیک،به اعلانهای احساسی توسل جسته اند.دربرابر،مجیدزاده و هالی پیتمن،معتقدند که آثار موجود،به ویژه در گورستان متت آباد و زیگورات کنارصندل،حاکی از قدمت تمدن جیرفت به بیش از سه هزارۀ پیش از میلاد است.البته متاسفانه اکتشافات اخیر،به موجی از حفاریهای غیرقانونی و به ویژه تاراج گورستانهای کهن نیز منجر گشته است.

برخی برآنند که زبان مکتوب در جیرفت،بسیار قدیمیتر از میاندرود بوده و زبان خطی از این ناحیه به میاندرود راه یافته است.با کشف نسخه های خطی در ویرانه های جیرفت،که خطهایی به صورت نشانه های هندسی است،و نشانه های مزبور با خطوط پرتو ایلامی و هیروگلیف،دارای تفاوتی بنیادین است،برخی بر آن گشته اند که تمدن مزبور،ضمن داشتن ارتباطاتی با تمدنهای دیگر آن دوران،دارای هویت مستقل فرهنگی نیز بوده است.نسخه های مزبور که در حال حاضر در مراکز تحقیقی و دانشگاههای معتبر جهان در حال بررسی و کشف رمز است،بسیاری از ابهامات موجود را در باب تمدن جیرفت و تاریخ کهنسال جهان،دگرگون خواهد ساخت و هرگاه اثبات گردد که قدمت تمدن جیرفت،به هزارۀ ششم پیش از میلاد و پیش از آن باز می گردد،به دلیل تقدم زمانی بر تمدنهای میاندرود،قدیمی ترین و کهنسالترین تمدن جهان خواهد بود.در این صورت،بعید نخواهد بود که تمدن مزبور،علاوه بر تحت تأثیر قراردادن تمدنهای میاندرود،دارای آثاری غیرقابل انکار بر تمدن عظیم موهنجودارو و درۀ سند نیز باشد و هرگاه صحت ادعای مزبور ثابت گردد،بعید نیست که تاریخ باستانی جهان،به گونه ای دیگر از آن چه که تاکنون بوده است،به رشتۀ تحریر درآید.

واژگان کلیدی:جیرفت،کنارصندل،تپه یحیی،آراتا،یوسف مجیدزاده

تأثیر اندیشه های مایکل لدین بر سیاست خارجی ایالات متحدۀ امریکا

dadgan — Sat, 19 Apr 2008 20:29:18 GMT

تأثیر اندیشه های مایکل لدین بر سیاست خارجی ایالات متحدۀ امریکا

چکیده

دکتر مایکل آرتور لِدین(متولد 1 اوت 1941 در لس آنجلس کالیفرنیا)،یکی از محققان انستیتو امریکن اینترپرایز و سرمقاله نویس نشریۀ نشنال ریویو است.لدین،دارای اندیشه های سیاسی مبتنی بر تأکید بر ((ضرورت مبارزه با قدرت کشوری متمرکز و مرکزیت آزادی انسان است)) که تأثیراتی فراوان بر گفتمان حاکم بر دولت جرج دابلیو بوش نهاده است.وی با ترسیم تمایز میان ((فاشیسم-رژیم)) و ((فاشیسم-جنبش)) در ایتالیای عصر موسولینی برآن است که جنبش فاشیستی،به عنوان عاملی مولد انرژی و خلاقیت،در وهلۀ نخست تلاشی به منظور به حرکت درآوردن توده ها و درگیر ساختن آنان در حیات سیاسی کشور بوده است.لدین،با ستایش از ماکیاولّی،بر این باور است که وی،ایده آلیسم دموکراتیک و رئالیسم سیاسی ضروری را به منظور تأمین و تعریف کامل ایده آلیسم،به کار برده است.

در اندیشه لدین،اتحاد جماهیر شوروی(سابق)،الهامی برای تروریسم و منبع کمکهای مالی و آموزشی برای تروریستها بوده است.وی پس از طرفداری از جنگ با عراق،با تروریست نامیدن رژیمهای ایران وسوریه، خواستار تغییر رژیم از داخل،در کشورهای مزبور گردیده و از تغییر رژیم بدون جنگ در عربستان سعودی نیز در صورت عدم اجبار آن،به همکاری با نظم جهانی حمایت کرده است.لدین بعدها طرفداری خود را از جنگ با عراق،تکذیب و به دلیل کمکهای ایران به برخی گروههای فلسطینی،حزب الله لبنان،شیعیان عراق و القاعده،بر نامیدن آن کشور،به عنوان مادر تروریسم اسلامی پافشاری کرد.

در سـال 2003،مـایـکـل لـدیـن،امـکـانی را خـاطـرنـشـان سـاخـت کـه فـرانـسـه و آلـمـان،بـا اسـتـفـاده از افـراط گـرایـی و تروریسم،معامله ای با اسلام رادیکال و اعراب تندرو کرده اند تا امپراتوری بالقوۀ امریکایی را به زیر آورند.وی اظهار داشت که اگر امر مزبور دارای صحت باشد،امریکا باید جنگ علیه ترور را فراتر از مرزهای خاورمیانه،در قلب اروپای غربی دنبال کند.

اندیشه های لدین،به عنوان نمادی از گفتمان افراطیون نومحافظه کار،همواره مورد تأیید بخشی قابل توجه از نمایندگان امریکا در کنگرۀ آن کشور،اصحاب مطبوعات و مقامات بالای ایالات متحده بوده است و به رغم کاهش نسبی هژمونی گفتمان نومحافظه کاری در سالیان اخیر،هرگز نمی توان اهمیت آن را نادیده گرفت.

واژگان کلیدی:مایکل لدین،امریکن اینترپرایز،نشنال ریویو،تروریسم اسلامی،نو محافظه کاری

سخنی با دانشجویانم

dadgan — Wed, 19 Mar 2008 20:29:18 GMT

سخنی با دانشجویانم

نفس بـاد صـبا مشک فشان خواهد شد عــــالـم پـیـر دگـربـــاره جـوان خـواهد شد

ارغـوان جام عقیقی به سمن خواهد داد چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

این تطــاول که کشید از غم هجران بلبل تـا سـراپردۀ گل،نــعــــره زنان خواهد شد

نوروز،عید باستانی کهن دیار ایران،سنتی دیرینه و یادگار عظمت و روزهای پرافتخار سرزمینی است که جای جای تاریخ پرحماسۀ آن،یادآور قهرمانان،سلحشوران و اندیشمندان است.در این ساعت فرخنده،که در سرتاسر کشور،مطابق با آیین پسندیدۀ ملی،تمامی ایرانیان،گرد هم آمده،به مناسبت تحویل سال،ضمن اجرای مراسم نوروز،تندرستی و رفاه خویش را از یزدان پاک مسألت دارند،چنان باد که سعادت،نیکبختی و بی نیازی شما به گونه ای فراهم گردد که از هر جهت،قرین شادکامی و آسایش باشید.بسیار غمگینم که نوروز امسال،دیگر در کنار شما عزیزان نیستم تا ضمن تبریک حضوری سال جدید،افتخار آشنایی با گروهی دیگر از نسل جوان ایران عزیز را داشته باشم.امیدوارم که سال نو،سالی سرشار از موفقیت،کامروایی و بهروزی برای شما عزیزان و تمامی ایرانیان باشد و تمامی میهن دوستان،مجال آن یابند که در راه خیر و صلاح ملت و مملکت،به هدف مقدسی که برای قاطبۀ ملت ایران در پیش است،دست یابند و موجبات سربلندی و سرافرازی عموم فراهم گردد.

شهریورماه یکهزار و سیصد و هشتاد وسه،زمانی که سرشار از اشتیاق به آشنایی با گروهی دیگر از هم میهنانم در خطۀ هرمزگان،بیش از هزار و پانصد کیلومتر از سرزمین مادریم،پیمودم تا به دور از خانواده،آشنایان و دوستان قدیمی،سعادت هم اندیشی با نسل جدید سرزمین ایران را داشته باشم،ماهی سرشار از احساسات پاک و آرزوهای شیرین بود.آرزوی همفکری با نسل نواندیش،توانمند و کوشای حاضر،تلاش در راستای برقراری ارتباط با این نسل آینده ساز،کوشش برای ارائۀ هرچه بهتر دروس و از همه مهمتر،رسالت بزرگ تاریخی که بر دوش خویش احساس می کردم،کمبود فاجعه بار امکانات،منابع معتبر و محدودیتهای اقتصادی را هرچه بیشتر،شیرین کرده،ملامتهای تلخ دوستان را که ضمن یادآوری سوابق پرافتخار تحصیلیم،مرا به رغم داشتن بهترین امکانات برای یافتن پردرآمدترین مشاغل در پایتخت،از آمدن به شهرستانی دوردست،با حقوقی پایین به نسبت هزینه های سرسام آور،بر حذر می داشت،گوارا می ساخت.چه بسا که برای انجام کاری کم اهمیت،نظیر تعمیر لوله ای ترکیده یا پیدا کردن یک قفلساز،به دلیل ناآشنایی با شهر و کمبود کارگر و نیروی متخصص،مدت یک روز کامل در خیابانهای گرم و شرجی شهر،سرگردان و معطل می گشتم؛اما تا سرحد توان،می کوشیدم تا قادر گردم از توسعۀ آشفتگیها و پریشانحالیهای مقطعی،به امیدها و آرزوهای بزرگی که در سر می پروراندم،جلوگیری کنم.

ورود به دانشگاه آزاد بندرعباس،می توانست سرآغاز دورانی از تحقیقات علمی و پژوهشهای فراوانی باشد که سالیان سال،به دنبال فراهم شدن زمانی برای تحقق رویای مزبور بودم و این مهم،جوی عاری از تشنج،غرض ورزی و کینه جویی را می طلبید که به رغم محدودیتهای اقتصادی فراوان،از آن جا که به راهبری عشق و پایمردی تلاش و استقامت،صورت می یافت،قابل تحقق بود.

از نخستین روزهای اشتغالم در دانشگاه،نخست به عنوان مدرس حق التدریس و پس از کسب رتبۀ نخست در آزمون هیأت علمی،به عنوان عضو تمام وقت هیأت مزبور،و در نهایت به عنوان مدیر گروه حقوق،خود را دربرابر عده ای انگشت شمار یافتم که می کوشیدند به دلیل همراستا نبودن منافعشان با اندیشه ها و سیاستهایم،ترویج حس بدبینی،سوءظن و بی اعتمادی را در میان دانشجویان،وجهۀ همت خویش قرار داده،حس مزبور را هرچه بیشتر توسعه دهند.آن کس که از این وضع بیش از همه رنج می برد،کسی بود که سکان سرنوشت علمی و فرهنگی گروهی ولو اندک از فرزندان این مرز و بوم را در اقیانوس متلاطم حیات در فضای فرهنگی کنونی کشور در دست خویش داشت.من،از آن جا که به حکم مقام و مرتبۀ خویش،مافوق تمامی کوتاه بینیها و تنگ نظریها قرار داشتم،نمی توانستم در چنان تفکری شریک و سهیم باشم.من،نه از داخل این جریانهای روزمره،بلکه از بالای آنها به سرنوشت و مصالح فرزندان کهن دیار ایران می نگریستم و آن چه که برایم اهمیت داشت،نه اغراض شخصی و خرده حسابهای ناچیز؛بلکه قضاوت آگاهان جامعه،وجدان و تاریخ بود.هدف من نه ماندن در دانشگاه به هر قیمت،بلکه ایجاد تغییر و دگرگونی در راستای مقتضیات جهان متمدن در نسل جوان و نواندیش ایران بود که برخی آن را بر نمی تافتند.من می بایست میراث گرانبها و کهنسال آزادی آکادمیک و شرافت ملی ایرانی را که تاریخ به صورت ودیعه ای مقدس به دستم سپرده بود،کاملتر و غنیتر از آنچه که تحویل گرفته بودم،به دست نسلهای آینده می سپردم.بدین روی در درجۀ اول،خدمتگزار صدها دانشجوی شریف،زحمتکش و اصیل ایرانی بودم که چشم امید خود را به من دوخته بودند و احساس می کردم نه میل دارم و نه حق آن را دارم که سازش با آن گروهی را بپذیرم که دغدغه ای غیر از سعادت و نیکبختی دانشجویان را وجهۀ همت خویش قرار داده اند؛هرچند که شاید خیلیها مصالح شخصی مرا در سازش با گروه مزبور می دانستند.

شاید هیچ کس غیر از من و خدای من نداند که چه شبها را تا صبح،به تأمل و تفکر گذرانیدم و با خضوع و خشوع تمام،برای یافتن چاره از خدای خویش استعانت طلبیدم.فکر می کردم چه علت دارد که این دانشگاه پرعظمت،با آن پیشینۀ پرافتخار سعی و کوشش و تلاش و با داشتن دانشجویانی تا بدین پایه،نجیب،خوش قلب و هوشیار،دستخوش ماجراهای غیرعادی و نامترقبه و به ناگاه اسیر زیر و بالای حوادث گردد.متأسفانه،روند اوضاع به گونه ای پیش رفت که آرزوهای مزبور،آن چنان که شایسته و بایسته است تحقق نیافته،ادامۀ تدریسم در دانشگاه نیز با معضلاتی اساسی مواجه گشت.

به دانشجویان عزیز و کوشایم که همدردی منصفانۀ مرا درک می کنند،توصیه می کنم هرگز انسانیت و میهن عزیزمان ایران را فراموش نکنند و بدانند که مام میهن،چشم انتظار جوانانی پاک سرشت و نژاده است که سازندگی و احیای عظمت تاریخی آن را سرلوحۀ اندیشه های خویش قرار داده اند.کوشش برای کسب دانش،نخستین بنیاد فضیلت است و طی این راه پر عظمت،تنها به یاری امید میسر است.هرچه که در جهان صورت یافته،با امید محقق گشته است و این امیدهای بزرگ است که انسانهای بزرگ می سازد.از گذشته بیاموزید،برای امروز زندگی کنید و به آینده امیدوار باشید.با حفظ استقلال رأی خویش،هرگز برای رسیدن به مال و مقام،چاپلوسی اربابان قدرت و ثروت را نکنید و وجدان انسانی خود را زیر پای نگذارید و بدانید که هدف،هر اندازه هم که مقدس باشد،وسیله را توجیه نمی کند؛بلکه وسیله است که به هدف،تقدس می بخشد.با شجاعت تمام دربرابر اربابان زور و زر و تزویر بایستید؛به تطمیعهای آنان دل خوش ندارید و از تهدیدهای پوشالی آنان نیز نهراسید که مردن در فقر و گرسنگی و گمنامی و در حین تقید به گفتار،کردار و پندار نیک،بهتر از زندگانی مرفه،توأم با خیانت به وجدان انسانی و بنیادهای بشریت است.

در نهایت،شایسته است تا ضمن تقدیم سپاسهای بیکران به تمامی استادان،همکاران،دوستان،آشنایان ودانشجویان گرانمایه ای که با مراجعۀ حضوری،تماس تلفنی،ایمیل،یا گذاشتن کامنتهای عمومی و خصوصی،ابراز همدردی و نگرانی کرده اند،مراتب اعتذار خویش را بدان دوستان گرامی و بزرگواری که با تماسهای تلفنی پر مهر خود،حاضر به همکاری و تلاش در راستای حفظ موقعیتم در دانشگاه شدند،ابلاغ و بیان کنم که به دلیل حفظ حریم مقدس دانشگاه،مایل نبودم تا با یاری هر شخص یا نهاد دیگری جز نهاد دانشگاه یا مراجع ذی صلاح قانونی،ولو در راستای عدالت،موقعیت خود را حفظ کنم و ضمن آرزوی سلامتی و بهروزی برای تمامی فرزندان راستین کهن ایران باستانی،امیدوارم که سربلندی و عظمت ایران اهورایی،دیگربار موجبات شادکامی و رضایت خاطر فرزندان صدیق آن را فراهم گرداند.

پاینده ایران!

امیرعباس امیرشکاری

نوروز یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی

متن کامل قطعنامه 1803 شورای امنیت در 5848مین جلسه اش در 3 مارس 2008

dadgan — Thu, 06 Mar 2008 15:00:18 GMT

متن کامل قطعنامه 1803شورای امنیت

در 5848مین جلسه اش در 3 مارس 2008

ترجمه از متن انگلیسی:امیرعباس امیرشکاری

چکیده

قطعنامۀ شورای امنیت سازمان ملل متحد،در محکومیت اقدامات اخیر جمهوری اسلامی ایران،به دلیل آن چه که نقض مکرر تعهدات بین المللی و قطعنامه های سابق این شورا نامیده شده است،با ۱۴ رأی موافق و ۱ رأی ممتنع(اندونزی)،صادر گشت.قطعنامه علاوه بر تحریم چند شخص طبیعی و حقوقی دیگر که در ضمائم آن بیان گشته،از ایران می خواهد تا برنامه های تکثیر و غنیسازی اورانیوم را به حالت تعلیق درآورده،اقدامات ضروری را برای اعتمادسازی جامعۀ بین المللی صورت دهد.همچنین مقرر گشته است تا تمامی کشورهای جهان،از ورود یا حمل و نقل اشخاصی که درگیر فعالیتهای هسته ای ایرانند،و از تدارک،فروش،حمل و نقل ابزار مربوط بدان،ممانعت به عمل آورند.همچنین در ورود به تعهدات جدید با ایران،ارائۀ اعتبارنامه های صادرات،ضمانت نامه ها یا بیمه و فعالیتهای نهادهای مالی خویش با تمامی بانکهای ایرانی،به منظور اجتناب از توسعۀ سلاحهای هسته ای،اعمال مراقبت کنند و مطابق قوانین بین المللی،و در صورت وجود زمینه های معقول،مبنی بر حمل کالاهای ممنوع،محموله هایی را که به ایران می روند یا از آن می آیند،مورد بازرسی قرار دهند.در صورت اجرای قطعنامه های شورا توسط ایران،گفتگوهای مستقیم 5 قدرت بزرگ جهان با آن کشور از سر گرفته خواهد شد و در غیر این صورت،مطابق مادۀ 41 منشور ملل متحد،تدابیری دیگر اتخاذ خواهد گشت.در این راستا،مدیرکل آژانس،موظف است ظرف مدت 90 روز گزارشی جامع از فعالیتهای هسته ای ایران،به شوراهای حکام و امنیت ارائه دهد.

واژگان کلیدی:انرژی هسته ای،آژانس بین المللی انرژی اتمی،شورای امنیت،قطعنامه،جمهوری اسلامی ایران

سوابق و واقعیتهای حاکم بر تعیین نظام حقوقی دریاچه قزوین(مازندران)

dadgan — Tue, 19 Feb 2008 21:08:18 GMT

سوابق و واقعیتهای حاکم بر تعیین نظام حقوقی دریاچه قزوین(مازندران)

چکیده

با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی،کشورهای تازه استقلال یافته قزاقستان،آذربایجان و ترکمنستان،استمرار قرارداد مودت 1921،در مورد حق کشتیرانی به صورت برابر و قرارداد 1940،در مورد ماهی گیری میان ایران و شوروی سابق را مورد اعتراض قرار دادند. اکنون کشورهای آذربایجان،قزاقستان و ترکمنستان،برآنند که تعیین حدود باید بر ابتنای خط منصف باشد و بدین روی،به هرکشور،سهمی اختصاصی،متناسب با طول ساحل دریاچه قزوین خواهد رسید.موضع جمهوری اسلامی ایران،آن است که سهم هر کشور،یک پنجم کل دریاچه قزوین باشد.روسیه،دارای نظریه ای مبتنی بر سازش است.بستر و زیربستر دریاچه،مطابق با دو موضع فوق،باید با خطوطی ناحیه ای،تقسیم گردد.آبهای دریا و در نتیجه ماهی گیری نیز باید میان تمامی کشورهای ساحلی مشترک و این اشتراک باید به گونه ای باشد که هر کشور،دارای منطقه انحصاری خاص خویش و کل دریاچه نیز دارای منطقه ای مشترک در مرکز باشد.روسیه،قزاقستان و آذربایجان،به تقسیم قسمتهای شمالی دریای قزوین مبادرت ورزیده اند؛هرچند به رغم اعتراض ایران،وضعیت حقوقی قسمت جنوبی،در ابهامی بیشتر است.

در 16 اکتبر 2007،نشست سران کشورهای حاشیه دریاچه قزوین در تهران،با صدور اعلامیه ای،دایر بر همکاری در تعیین نظام حقوقی دریاچه مزبور،صلح آمیز بودن آن و عدم توسل به زور،همکاری در مسائل زیست محیطی و مبارزه با تروریسم به کار خویش پایان داد.

تعیین نظام حقوقی دریاچه قزوین،از مناقشه برانگیزترین مباحث موجود در حقوق بین الملل است.مسکوت ماندن وضعیت حقوقی دریاچه های جهان،در کنوانسیونهای بین المللی،ناکافی بودن وضعیت حقوقی برآمده از معاهدات ایران و شوروی سابق در بهره برداری از منابع طبیعی غیرزندۀ بستر و زیر بستر دریاچه،علاوه بر تناقض مواضع کشورهای ساحلی با یکدیگر و حتی با مواضع گذشته خویش،موضوع تعیین نظام حاکم را امری پیچیده و دشوار ساخته و به نظر می رسد تا پای به عرصه نهادن نظامی عادلانه،راهی دراز در پیش است.

واژگان کلیدی:دریاچه قزوین،دریاچه مازندران،قرارداد 1921،قرارداد 1940،اعلامیه سران ساحلی